Plan piętra oparty na aktywnościach daje ludziom wybór przestrzeni odpowiednich do pracy, którą mają wykonać: pracy w skupieniu, rozmów telefonicznych, współpracy i regeneracji. Zacznij od zarejestrowania, które aktywności odbywają się w tym samym czasie. Przełóż to zapotrzebowanie na odpowiednie przestrzenie, określ, które z nich powinny znajdować się blisko siebie, a które być oddzielone, i przetestuj układ w warunkach intensywnego dnia pracy.
Praca oparta na aktywnościach, czyli ABW, nie wymaga w pełni otwartego biura. Plan może łączyć wspólne stanowiska pracy, zamknięte pomieszczenia i inne przestrzenie. Kluczowe pytanie brzmi, czy dana osoba może znaleźć odpowiednie miejsce do kolejnej aktywności bez wypierania innych osób lub zakłócania pracy w pobliżu.
Ostatnia aktualizacja: 20 września 2026 | Autor: Richard
Zacznij od aktywności i jednoczesnego zapotrzebowania
Zapytaj pracowników, co robią w ciągu dnia, jak długo trwa każda aktywność i co sprawia, że przestrzeń jest dla niej użyteczna. Zapisz wielkość grupy, wyposażenie, prywatność rozmów oraz wszelkie potrzeby związane z dostępnością lub możliwością dostosowania. Uwzględnij pracę, której ludzie obecnie unikają w biurze, ponieważ nie ma dla niej odpowiedniej przestrzeni.
Następnie przeanalizuj przedziały czasowe. Osoba, która pracuje w skupieniu, uczestniczy w wideorozmowie i bierze udział w warsztacie, potrzebuje w ciągu dnia różnych przestrzeni. Liczenie tej osoby po jednym razie w każdej kategorii aktywności nie określa, ile miejsc jest potrzebnych jednocześnie.
Przykład klienta z Kanady: zachowanie istniejących pomieszczeń do pracy w skupieniu
Kanadyjski klient B&H Ergonomics zachował istniejące pomieszczenia do pracy w skupieniu i dodał budki telefoniczne do rozmów. Ponieważ zamknięte przestrzenie do koncentracji były już dostępne, klient nie dodał kabin do pracy indywidualnej w tym celu.
Wniosek planistyczny jest taki, aby przed określeniem nowych rozwiązań zinwentaryzować istniejące przestrzenie. Zapisz przeznaczenie każdego pomieszczenia, jego użyteczną pojemność, wyposażenie i dostępność. Uwzględnij zachowane pomieszczenia do pracy w skupieniu jako przestrzeń do pracy wymagającej koncentracji; traktuj je jako dodatkową przestrzeń do rozmów tylko wtedy, gdy ich prywatność, wyposażenie i zasady użytkowania umożliwiają prowadzenie rozmów bez wypierania osób potrzebujących miejsca do koncentracji.
Wykorzystaj jednoczesne zapotrzebowanie i czas trwania sesji, aby ocenić liczbę potrzebnych budek telefonicznych. Obecność zarówno pomieszczeń do pracy w skupieniu, jak i budek do rozmów nie oznacza, że są one zamienne, a sama liczba stanowisk pracy nie pozwala ustalić, czy którykolwiek z tych typów przestrzeni jest wystarczający.
Przygotuj arkusz zapotrzebowania według aktywności
Poniższy hipotetyczny przykład obejmuje 24 osoby obecne w biurze w trzech wybranych momentach największego obciążenia. Każda osoba występuje w jednej aktywności w każdej kolumnie. Są to założenia planistyczne, a nie zmierzone dane dotyczące obłożenia ani zalecane proporcje zatrudnienia.
| Aktywność | 9:30. | 11:00. | 14:00. | Czynnik wpływający na wybór przestrzeni |
|---|---|---|---|---|
| Praca indywidualna wymagająca skupienia | 12 osób | 10 osób | 16 osób | Praca na laptopie bez rozmów przy tych stanowiskach |
| Rozmowy indywidualne | 4 osoby | 6 osób | 2 osoby | Oddzielne rozmowy, jedna osoba w każdym miejscu |
| Współpraca | 6 osób | 8 osób | 4 osoby | Dwie grupy po 3 osoby; dwie grupy po 4 osoby; następnie jedna grupa 4-osobowa |
| Regeneracja | 2 osoby | 0 osób | 2 osoby | Krótkie, ciche przerwy bez rozmów |
| Łączna liczba osób | 24 | 24 | 24 | Każda osoba liczona tylko raz w danym momencie |
W swoim arkuszu zastąp założenia obserwacjami i rozmowami prowadzonymi w reprezentatywne dni, uwzględniając szczyty obecności zespołów. Pojedynczy przeciętny dzień nie ujawni wszystkich okresów największego obciążenia. Uwzględniaj czas trwania aktywności obok liczby osób: sześć krótkich rozmów rozpoczynających się w odstępach tworzy inny wzorzec rezerwacji niż sześć godzinnych rozmów rozpoczynających się jednocześnie.
Rozdzielaj ludzi, miejsca siedzące i ustawienia
W tym przykładzie zapewnienie dedykowanych miejsc dla każdej aktywności wymagałoby 16 stanowisk do pracy w skupieniu, sześciu miejsc do indywidualnych rozmów, dwóch czteroosobowych miejsc do współpracy oraz dwóch miejsc do regeneracji. To daje 32 dostępne miejsca dla 24 osób, ponieważ szczyt zapotrzebowania na każdą aktywność występuje w innym czasie.
Dodatkowe miejsca zapewniają wybór między aktywnościami; nie oznaczają 32 użytkowników. Nie potwierdzają też, że taki układ jest efektywny przestrzennie. Jeśli powierzchnia jest zbyt duża, sprawdź, czy dane miejsce może obsługiwać różne aktywności o różnych porach. Przed dwukrotnym uwzględnieniem tej samej pojemności sprawdź wyposażenie, sprzęt, prywatność, dostępność i czas potrzebny na zmianę zastosowania.
O 14:00 jedno czteroosobowe miejsce do współpracy jest niewykorzystane. Jeśli umożliwia również pracę indywidualną, może zapewnić cztery z 16 miejsc do pracy w skupieniu potrzebnych w tym momencie. Pozwoliłoby to przetestować mniejszy wariant: 12 dedykowanych stanowisk do pracy w skupieniu plus cztery miejsca współdzielone. Zestawienia z 9:30 i 11:00 nadal się zgadzają, ponieważ zapotrzebowanie na pracę w skupieniu wynosi odpowiednio 12 i 10. Przed wyborem tego wariantu sprawdź okresy między zestawieniami, rezerwacje pomieszczeń, powierzchnie robocze, wyposażenie oraz to, czy cztery osoby rzeczywiście mogą tam jednocześnie pracować w skupieniu. Zachowaj bazowy wariant 16 miejsc, dopóki te sprawdzenia nie uzasadnią zmiany.
Każdą obserwację zapisz w następującej formie: przedział czasowy, aktywność, liczba osób, odrębne grupy lub rozmowy, czas trwania sesji, wymagane otoczenie oraz miejsca nadal zajęte gdzie indziej.
Ten przykład zakłada również, że stanowiska do pracy w skupieniu są zwalniane, gdy ludzie przechodzą do innego otoczenia. Jeśli użytkownicy zostawiają rzeczy na biurku i utrzymują jego rezerwację podczas rozmów i spotkań, zapisz te zajęte stanowiska oddzielnie. W przeciwnym razie arkusz zaniży liczbę biurek, które pozostają niedostępne.
Dopasuj każdy tryb pracy do odpowiedniego otoczenia
Przed wyborem mebli lub produktów przekształć liczbę aktywności w krótki brief dotyczący przestrzeni.
| Tryb pracy | Otoczenie w tym przykładzie | Wymagania do uwzględnienia w briefie |
|---|---|---|
| Praca w skupieniu | 16 współdzielonych stanowisk do pracy w skupieniu | Użyteczna powierzchnia robocza, zasilanie, możliwość dostosowania stanowiska pracy oraz jasna zasada zakazu rozmów telefonicznych |
| Rozmowy | Sześć oddzielnych jednoosobowych miejsc do rozmów | Wyposażenie do rozmów, wentylacja, odpowiedni czas trwania sesji oraz wymagania dotyczące prywatności rozmów |
| Współpraca | Dwa zamknięte miejsca dla czterech osób | Cztery użyteczne miejsca dla każdej grupy, wspólny ekran lub powierzchnia do pisania oraz przestrzeń odpowiednia do planowanej aktywności |
| Regeneracja | Dwa miejsca w cichym pokoju wypoczynkowym | Wygodne siedzenia, odpowiednie oświetlenie oraz oddzielenie od rozmów i dyskusji grupowych |
Dwa miejsca do regeneracji w tym przykładzie służą krótkim, cichym przerwom. Wymóg prywatnego, indywidualnego korzystania zmieniłby układ pomieszczenia i założenia dotyczące pojemności. Określ zasady korzystania z pokoju wellness i jego codzienne funkcjonowanie wraz z układem, aby rozmowy, spotkania i przechowywanie nie ograniczały planowanych przerw. Uwzględnij dostęp, rezerwacje, sprzątanie oraz działania podejmowane w przypadku niewłaściwego korzystania z tej przestrzeni.
Uwzględniaj zarówno grupy współpracujące, jak i uczestników. Osiem osób prowadzących jednocześnie dwie rozmowy w czteroosobowych grupach potrzebuje dwóch niezależnie użytkowanych przestrzeni. Jedno pomieszczenie z ośmioma miejscami nie może obsługiwać obu grup niezależnie, chyba że jego podział i parametry akustyczne pozwalają na takie wykorzystanie.
W przypadku zamkniętych przestrzeni do rozmów telefonicznych lub spotkań w małych grupach porównaj istniejące pomieszczenia, nowe ścianki oraz kapsuły biurowe z tym samym założeniem. Sprawdź dostępną pojemność, wyposażenie, dostęp, wentylację i dowody potwierdzające parametry akustyczne wybranej konfiguracji. Określenie takie jak “przestrzeń do rozmów” nie gwarantuje poufności rozmów.
Sprawdź również, czy użytkownicy mogą korzystać z zapewnionych przestrzeni. Jeśli potrzebna jest konkretna regulacja stanowiska pracy lub konfiguracja dostępna dla osób z niepełnosprawnościami, potwierdź jej dostępność w odpowiednim przedziale czasowym. Nominalnie wolne miejsce nie stanowi dostępnej pojemności dla każdego użytkownika.
Zbuduj macierz sąsiedztwa
Macierz sąsiedztwa określa pożądaną relację między dwiema strefami. Użyj jej, aby przed narysowaniem ścian jasno określić decyzje dotyczące rozmieszczenia.
W tym przykładzie użyj trzech kodów:
- N — Blisko: utrzymuj krótkie i proste przejście. Nie wymaga to otwartego połączenia ani wspólnej ściany.
- S — Oddzielnie: chroń daną aktywność przed dźwiękami lub ruchem z sąsiedztwa poprzez odpowiednie rozmieszczenie, zabudowę lub zastosowanie właściwej strefy buforowej.
- O — Opcjonalnie: brak silnego wymogu bliskości; dopasuj rozmieszczenie do ograniczeń budynku.
Są to priorytety dla tego przykładu, a nie uniwersalne oceny projektowe.
| Strefa | Praca w skupieniu | Rozmowy | Współpraca | Regeneracja |
|---|---|---|---|---|
| Praca w skupieniu | - | N | S | N |
| Rozmowy | N | - | N | S |
| Współpraca | S | N | - | S |
| Regeneracja | N | S | S | - |
Strefy skupienia i rozmów otrzymują N ponieważ użytkownicy muszą opuszczać swoje stanowiska pracy, aby prowadzić rozmowy. Umieść wejścia do przestrzeni rozmów przy pobliskiej trasie komunikacyjnej, jednocześnie ograniczając przedostawanie się mowy do strefy skupienia dzięki odpowiedniemu projektowi zabudowy.
Strefy skupienia i regeneracji również otrzymują N: zapewnij krótką drogę do cichej przerwy, nie czyniąc jednak pomieszczenia regeneracji przejściem do innego miejsca. Strefy rozmów i współpracy otrzymują N aby uczestnik mógł wyjść ze spotkania grupowego i odbyć osobną rozmowę telefoniczną.
The S Relacje chronią koncentrację i regenerację przed aktywnymi rozmowami. Określają wymagany efekt, a nie stałą odległość. Dobrze zaprojektowane zamknięte pomieszczenie może znajdować się bliżej niż otwarta strefa dyskusji, ale jego parametry akustyczne należy sprawdzić pod kątem rzeczywistych wymagań dotyczących prywatności i zakłóceń.
Jeśli nie ma istotnego powodu, aby dane relacje były blisko siebie lub od siebie oddzielone, użyj O. . Unikaj oznaczania wszystkiego jako “blisko”; w przeciwnym razie nie pozostanie żadna użyteczna hierarchia priorytetów, gdy budynek wymusi kompromis.
Przekształć macierz w koncepcyjny plan piętra
Najpierw zaznacz elementy stałe: wejścia, słupy, okna, istniejące pomieszczenia, instalacje budynkowe oraz wymagane ciągi komunikacyjne i drogi ewakuacyjne. Rozmieść strefy aktywności w ramach tych ograniczeń.
W tym przykładzie umieść strefy koncentracji i regeneracji po cichej stronie. Strefy rozmów i współpracy umieść po aktywnej stronie, z wejściami obsługiwanymi przez wspólny ciąg komunikacyjny. Osoby wchodzące do strefy grupowej nie powinny przechodzić przez miejsca do pracy wymagającej koncentracji.
Przykładowy plan piętra oparty na aktywnościach
Diagram przekłada macierz na trzy decyzje:
- Przemieszczanie się między strefą koncentracji a strefą rozmów pozostaje krótkie. Użytkownicy przekraczają wspólny ciąg komunikacyjny, aby dotrzeć do strefy rozmów, zamiast prowadzić rozmowę przez strefę koncentracji.
- Osoby przybywające na spotkania grupowe pozostają po aktywnej stronie. Wejścia do stref współpracy są skierowane w stronę ciągu komunikacyjnego, dzięki czemu gromadzenie się i wychodzenie nie wymaga przechodzenia między biurkami do pracy wymagającej koncentracji.
- Strefa regeneracji ma własne miejsce docelowe. Jej wejście znajduje się po cichej stronie, bez przejścia przez nią do stref rozmów lub współpracy.
Pas komunikacyjny sam w sobie nie zapewnia izolacji akustycznej. Zaprojektuj obudowy stref rozmów, współpracy i regeneracji oraz położenie drzwi tak, aby spełniały ich wymagania. W szczególności przeanalizuj wejście do strefy regeneracji naprzeciwko aktywnej strony; przesuń drzwi względem siebie lub zmień układ, jeśli proponowane oddzielenie jest niewystarczające.
Przed uznaniem tego za wykonalny plan sprawdź z projektantem rzeczywiste wymiary mebli i obudów, kierunki otwierania drzwi, dostęp użytkowy, wentylację, instalacje oraz lokalne wymagania dotyczące komunikacji i ewakuacji. Arkusz zapotrzebowania określa, co układ musi pomieścić; zweryfikowany na wymiar układ testowy określa, czy jest to możliwe.
Przetestuj układ w ciągu dnia pracy
Zastosuj te same założenia dotyczące zapotrzebowania do proponowanych stref. Sprawdź zarówno liczbę miejsc, jak i trasę, którą pokonuje osoba zmieniająca aktywność.
| Test | Wynik w przykładzie | Co sprawdzić |
|---|---|---|
| 9:30: 12 miejsc do koncentracji, 4 stanowiska do rozmów, dwie grupy po 3 osoby, 2 miejsca do regeneracji | All four activity types fit; each group has its own four-person setting | Whether call users and group arrivals can reach their entrances without disturbing focus or recovery |
| 11:00: 10 focus, 6 calls, two groups of 4 | Calls and collaboration are fully occupied | Whether long sessions or overruns leave the next user without a suitable setting |
| 2:00: 16 focus, 2 calls, one group of 4, 2 recovery | Focus and recovery are fully occupied | Whether the available workstations suit their users and are actually released after use |
| Stress test: 11:00 demand changes to 9 focus, 7 calls, 8 collaboration | Still 24 people, but one caller lacks an individual call setting | Whether to add call capacity or identify another genuinely available, suitable setting |
The stress test exposes a mismatch that the total headcount hides. There are spare focus seats, but they cannot absorb an additional spoken call under this plan’s no-call rule. Both collaboration settings are occupied, so they cannot provide overflow either.
Next, trace a transition. At 11:00, suppose one four-person group finishes and all four participants return to focus work. Focus demand rises from 10 to 14, within the 16-seat capacity. Check that those seats are free, suitably equipped, and reachable without crossing the other group’s activity. If two participants instead need separate calls while all six call settings remain occupied, that transition fails even though the group room has emptied; using it for one call would still leave the other caller without a separate setting.
Revise the specific failure. More call demand can justify another call setting; a poorly placed entrance calls for a placement change; held desks call for a different release rule or revised capacity. Adding seats everywhere will not resolve each problem.
Finish with a brief containing the activity-demand worksheet, setting requirements, annotated adjacency matrix, concept layout, and the busy-period tests it must pass. Those documents give the project designer a clear basis for a measured floor plan—and give your team a way to check whether the finished office supports the activities it was planned around.
